سه شنبه, 19 آذر 1392 ساعت 20:49

ارتباط افزايش روزى با زرنگى‏

By 
این مورد را ارزیابی کنید
(1 رای)

ارتباط افزايش روزى با زرنگى‏

آيا رزق و روزى انسان به زرنگى و سياست و دانايى او بستگى دارد يا اين‏كه مقرّر شده و بستگى به چيزى ندارد؟
در قرآن كريم و روايات معصومين(عليهم السلام) درباره رزق و مسائل فرعى آن نكات بسيار مهمى آمده است.

يكم‏

- «خداست روزى دهنده و اوست صاحب نيرويى سخت استوار.»(6)
- «هيچ جنبده‏اى در روى زمين نيست، جز آن‏كه روزى او بر عهده خداست.»(7)
اين دو آيه نشان مى‏دهد كه خداوند رزق و روزى هر گياه و جاندارى را تا زمانى كه بناست زنده بماند طبق مقرّراتى تضمين كرده است.
اميرمؤمنان على(ع) مى‏فرمايد: نگاه كنيد به مورچه و خردى جثه آن و لطافتش...، رزق او پذيرفته گرديده و روزى‏اش در خور وى رسيده، نعمت دهنده او را وا نگذارد و پاداش دهنده محرومش ندارد، هر چند بر خشك سنگى باشد صاف و تابان يا بر سنگى فشرده در بيابان.(8) اين كلاغ است و اين عقاب، و اين كبوتر است و اين شترمرغ، هر پرنده را به نام آن خواند و روزى او را پذيرفت و به او رساند.

دوم‏

تضمين رزق و روزى از طرف خداوند به معناى تعطيلى كار و فعاليت نيست، همه بايد كار كنند تا به آن‏چه خداوند مقرّر داشته است دست يابند.
امام حسن عسكرى (ع) مى‏فرمايد: «رزق و روزىِ تضمين شده، تو را از عمل و تلاش باز ندارد.»
امير مؤمنان على (ع) نيز در اين زمينه مى‏فرمايد: خدا روزى شما را تكفّل كرده است و شما مأمور به كار هستيد، پس مبادا خواستن چيزى كه براى شما ضمانت شده مهم‏تر از كارى باشد كه بر عهده داريد... پس به كار پيش‏دستى كنيد و از ناگهان رسيدن اجل بترسيد.(9)
در حقيقت، اين موضوع در دايره سنّتِ جارى پروردگار است كه جهان را بر اساس علل و اسباب بنا كرد. امام صادق (ع) فرمود: «ابى الله ان يجرى الاشياء الا باسباب فجعل لكل شى‏ء سببا؛(10) اراده خدا بر اين تعلّق گرفته است كه هر كارى از طريق اسباب مناسب خود تحقق يابد. او كارها را جز از طريق اسباب خود اراده نكرده و لذا براى هر چيزى سببى قرار داده است.»
عبدالاعلى‏ مولا آل سام مى‏گويد: روزى از روزهاى بسيار گرم تابستان در راه مدينه با امام صادق (ع) روبرو شدم، مشغول كار بود. عرض كردم: فدايت شوم، با وجود نزديكى‏ات به رسول خدا(ص) خودت را براى كسب روزى به زحمت انداخته‏اى!؟ حضرت فرمود: «يا عبد الاعلى‏ خرجت فى طلب الرزق لِأستغنى عن مثلك؛(11) به دنبال رزق و روزى از خانه بيرون آمدم تا از شخصى همانند تو بى‏نياز شوم.»
امام على (ع) در سخنى پر معنا فرمود: «اطلبوا الرزق فانه مضمون لطالبه؛ به دنبال روزى باشيد، چرا كه آن براى كسى كه دنبالش باشد ضمانت شده است.»
قديمى‏ها گفته‏اند: خداوند به هر پرنده‏اى دانه مى‏دهد ولى آن را داخل لانه‏اش نمى‏اندازد. بنابر اين هرگز نمى‏توان گوشه‏اى نشست و با تكيه بر اين‏كه رزق هر كس تضمين شده است، در انتظار رسيدن روزى ماند، بلكه بايد كار كرد و از خدا بهترينش را خواست.
ابو عبيده مى‏گويد: به امام صادق(ع) عرض كردم: براى من دعا كن كه خداوند رزق مرا به دست بندگان قرار ندهد. آن حضرت فرمود: خدا چنين نخواهد كرد، چرا كه رزق و روزى بندگان را به دست بعضى ديگر قرار داده است، و لكن از خدا بخواه كه روزى تو را به دست بهترين بندگانش قرار دهد، اين از سعادت انسان است.»(12)

سوم‏

ضمانت روزى از جانب خداوند به معناى مساوى بودن آن براى همه انسان‏ها نيست، چرا كه ممكن است برخى به دليل فعاليت مستمر، برنامه‏ريزى دقيق، انتخاب شغلى مناسب و يا بهره‏گيرى از ذوق و هوش سرشار خود و... به كار يا تجارتى دست بزنند كه بيشتر از حد كفاف به دست آورند. لذا در قرآن مى‏خوانيم: «خدا روزى بعضى از شما را از بعضى ديگر افزون كرده است، پس آنان كه فزونى يافته‏اند از روزى خود به بندگان خويش نمى‏دهند تا همه در روزى يك‏سان شوند. آيا نعمت خدا را انكار مى‏كنيد؟»(13)
شكر نعمت، انفاق به وابستگان است. بهترين بندگان خدا كسانى هستند كه با كار و تلاش خستگى‏ناپذير خود در آمدى بيش از اندازه كفاف خود دارند و با آن از طريق انفاق و جهاد در راه خدا، به تكميل دين و سعادت دنيا و آخرت خود و ازدياد رزق و روزى خويش مى‏پردازند.

چهارم‏

عوامل بسيارى در افزايش رزق و روزى مؤثّر است كه در اين‏جا به مواردى اشاره مى‏كنيم:
قرآن كريم مى‏فرمايد: «من يتق الله يجعل له مخرجاً* و يرزقه من حيث لا يحتسب؛(14) هر كه از خدا بترسد براى او راهى براى بيرون شدن قرار خواهد داد.»
- امام صادق(ع): نيكى به ديگران، رزق را افزايش مى‏دهد.
- امام صادق (ع): اخلاق نيك، روزى را افزايش مى‏دهد.
- پيامبر اكرم (ص): كسى كه به ديگران طعام دهد رزق به طرفش سريع‏تر مى‏رود از فرو رفتن كارد در كوهان شتر.
- امام على (ع): برادرى در راه خدا، مايه افزايش روزى است.
- امام على (ع): امانت‏دارى، باعث فزونى رزق ست.
- امام باقر (ع): دعا براى برادران از صميم قلب، مايه جلب روزى است.
- پيامبر اكرم (ص): طهارت دائمى، مايه وسعت رزق است.
- امام باقر (ع): زكات دادن، رزق را زياد مى‏كند.
- امام على (ع): صدقه دادن، باعث نزول رزق است.(15)

پنجم‏

آن‏چه انسان از راه زرنگى و حيله به دست مى‏آورد رزق حلال نيست، بلكه بارى است بر دوش او كه براى ديگران تحمل مى‏كند. از اين‏رو امير مؤمنان على (ع) مى‏فرمايد: بدانيد از هيچ بنده‏اى هر چند حيله‏اش ضعيف و نيرنگش سست باشد، از رزقى كه خدا مقدّر كرده است كاسته نمى‏شود و به هيچ بنده‏اى هر چند حيله‏اش شديد و كيدش قوى باشد زيادتر از رزق حلالى كه خدا مقرّر فرموده داده نمى‏شود.
اگر جايى از اين طريق افزايشى ديده شد از ديدن عاقبت آن نبايد غافل ماند، چراكه ممكن است كه در يك حادثه طبيعى مانند زلزله، طوفان، تصادف و يا بيمارى همه آن نابود شود.
اميرمؤمنان على(ع) مى‏فرمايد: اگر رزق و روزى تنها با عقل‏ها در جريان بود، بايد بى‏خردان و بهائم زنده نمى‏ماندند.(16) پس نگران مباش و به خدا توكل كن. آن‏چه مقدّر است روزى‏هاى در حد خوراك و نمردن است، آن‏چه باعث ازدياد است فعاليت و شغل مناسب و عرضه كالاهاى مورد نياز مردم است: «ليس للانسان‏الا ما سعى».

 

خواندن 5031 دفعه آخرین ویرایش در پنج شنبه, 21 آذر 1392 ساعت 11:00
شما اینجا هستید: خانه ثقلین مقاله های معرفتی مقاله های معرفتی ارتباط افزايش روزى با زرنگى‏